به این نتیجه رسیدهم که بزرگترین لطفی که میتونم در حق خودم بکنم اینه که

* به خودم قول بدم ساعت خواب منظم داشته باشم. از 12 تا 8 صبح.

(قبلا برنامم این بود که مقدار خوابم رو کم کنم تا بیشتر به زندگیم برسم ولی الان فکر میکنم هیچ جوره نمیارزه. کمخوابی کیفیت و کمیت کارایی که تو طول روز میکنی رو کم میکنه و باعث بیانگیزگی و افسردگی آدم میشه. بعدم گور بابای این زندگی. لااقل آدم مطمئنه که توی خواب اوقات بهتری رو میگذرونه.)

* و بعد از 12 شب هیچ کاری نکنم حتی اگه کارام مونده باشه.

تصمیم دارم ارشد فلسفه بخونم، همین دانشگاه تهران البته فعلا علی الحساب، شاید در نتیجه تحقیق نظرم عوض شه.

باید حواسمم جمع کنم که واقعا دنبال رتبه و اینها نیستم. میخوام فقط چیزی رو که میخوام، جایی که میخوام قبول شم.

بعد شاید بتونم از این آموخته های تئاتر استفاده کنم.

من امشب تصمیم گرفتم بکشم بیرون مگه اینکه عکسش ثابت بشه.

میکنم این کارو؟

میکنم این کارو.

فقط نمیدونم چجوری دوستانه ادامه بدم که یه سری فضائل بتونم کسب کنم؟

شایدم بیشتر از این نیازی نباشه دوستانه ادامه بدم به هر حال فضای کلی دستم اومده.

من امشب دلبستگی رو تموم میکنم. درسته که به ناگاه کاملا پاک نمیشه. ولی میدونم دیگه نمیخوام امیدی داشته باشم. به نظرم اسمای غیر وابسته میتونه موجود جالب و جدیدی باشه، بعد از سالها.

ایزی ایزی، تامام تامام